PAKEPRAAT.zwemmen

Roel Oostra

PAKEPRAAT.gezever

PAKEPRAAT.wat nu

PAKEPRAAT.stikstof

Hommo Hof

Loch Ness

BEELDSCHOON

PAKEPRAAT.zwemmen

Dat was me vorige week toch even een prestatie ! Ongekend. Onze Friese Elf Steden zwemmend te bedwingen. Vier dagen non stop doorkachelen . Bijna niet te geloven.  Hoe vaak zouden die lange armen om en om door het water gezwaaid hebben om die 180 kilometer te volbrengen. En overal de oevers en bruggen vol enthousiaste toeschouwers en ook bij de finish in De grote Wielen tientallen bootjes en honderden mensen die dit unieke moment wilden meemaken.
Toen Maarten van der Weijden uit het water stapte was dit zonder mis ‘a day of glory’ zoals een Engelse krant kon koppen..
En hoewel het nergens op slaat schoten mijn gedachten onwillekeurig terug naar het jaar 1938 toen ook ik in het water van diezelfde Grote Wielen zwemmend mijn ‘day of glory’ beleefde. Weliswaar zonder publiek maar toch : derde prijs in een 3 kilometer zwemwedstrijd met een voor een deel sterk bezet deelnemers veld.
Wij woonden destijds in Heerenveen en ik was lid van de Heerenveense Zwem en Polo Club. Droeg met trots het clubembleem HZPC dat ‘ús mem’  op mijn zwempak had genaaid. Mocht nu en dan, wanneer er spelers niet kwamen opdagen, meedoen met het Polo zevental. Kon er eigenlijk niks van en verkeerde meer onder water dan met strakke worpen er boven. Maar zwemmen kon ik, meende ikzelf. En zo belande ik in de Grote Wielen. Er was een baan uitgezet van 1000 meter en die moest drie keer worden gezwommen. Een heel eind, maar ik keerde ’s avonds met een kostbare medaille voor de derde plaats terug naar Heerenveen. Tot zover vertelde ik dit sportieve hoogtepunt later, met medaille in de hand, graag aan onze kinderen en later aan de kleinkinderen. Succes verzekerd.
Maar ik vertelde er natuurlijk niet bij dat toen de tweede aankomende na 3 kilometer aantikte ik nog een volle kilometer door moest worstelen. Zo ver was ik achter.
En toch een derde prijs ? Jazeker ! Er hadden maar drie deelnemers ingeschreven . .
Van het ene hoogtepunt naar het andere. Want doordat Maarten in vier dagen langs onze 11 Steden zwom kwam de herinnering boven dat ik met een paar vrienden en een tent vier dagen nodig had om per fiets de Elf en Dertig tocht te maken. Dat was in het voorjaar van 1939. U weet het waarschijnlijk niet meer maar er is een tijd geweest dat provincie Friesland 11 steden en 30 gemeenten telde. En dat de provinciale VVV toen een Elfendertig Tocht bedacht.  Dat je je daarvoor kon inschrijven en dat je dan een boekwerkje kreeg met ruimte voor gemeente- en steden stempels. Zodat je, terwijl je de hele provincie bekeek,  bij al die gemeente- en stadhuizen langs kon gaan om een stempel en dat boekje dan kon inwisselen voor een folkloristisch souvenir. In ons geval was dat een klein Hindeloper dienblaadje. Vergeleken bij een gouden medaille was het een ding van niks maar ik ‘bin der altyd tige wiis mei west’. Helaas, een paar jaar geleden vond iemand mijn dienblaadje ‘wat súterich’ worden, nam een doekje met een flinke scheut meubel olie en poetste het mooi glanzend op. Tenminste, dat dacht ze. Het glansde wel maar de Hindeloper afbeeldingen waren zo goed als helemaal verdwenen  want Hindeloper verf kan niet tegen olie..Mijn dierbare dienblaadje was nu echt helemaal ‘suterich’. Met zwarte olieverf lettertjes stond er  alleen nog  ELFENDERTIGTOCHT 1939 op
Het belande in een la maar vanwege deze herinnering zocht ik het op en terwijl ik het in de handen had dacht ik : Wat brengt die Maarten wat teweeg met zijn zwemmerij !

Roel Oostra