PAKEPRAAT.plicht

Roel Oostra

Pakepraat.Kunstje

Pakepraat.Kunst

Hommo Hof

PAKEPRAAT.plicht

Zie zo, hebben we het gedenkwaardige rotjaar 2020 afgerond en zijn hoopvol begonnen aan 2021. Ik heb de vette oliebollen achter mij gelaten en mijn goedevoornemens netjes op een stapeltje in de hoek van mijn werkkamertje gelegd zodat ik er aan kan beginnen als het mij past.
Het is  6 januari en allereerst moet er nu een Pakepraatje worden geschreven want , zin of niet, . . .  ik heb een vriend met ijz’ren hand en koel gebiedend oog  . . . hoe is zijn naam, . . . de plicht ! (leerde ik vroeger al op de Lagere School)  Zodoende zette ik mij achter  het  toetsenbordje en tikte de eerste zinnen op het scherm. Maar toen kwam die vreselijke president Trump met zijn volgelingen in het  spel en hij was de oorzaak dat ik meer voor de TV zat om naar de uitzendingen van CNN te kijken dan om ordelijk op mijn kamertje mijn Pakepraat te tikken.
Waarom die extra belangstelling voor de  recente gebeurtenissen in Amerika zult u waarschijnlijk denken. Wel, zomer 1982, dus 38 jaar geleden, hebben Corrie en ik een week als toerist in Washington doorgebracht. Onze in Amerika wonende dochter had dat keurig geregeld want die vond dat wij de hoofdstad van haar nieuwe vaderland toch ook moesten bekijken. Nooit had ik gedacht nog eens voor het hek van Het Witte Huis te zullen staan en vandaar te wandelen naar het Capitool. Dat imposante gebouw maakte met zijn koepel en vele trappen grote indruk op mij. We hebben die week toen een paar dagen rond Witte Huis en Capitool doorgebracht. Onvergetelijk En weet u wat ik daar nooit verwacht had en helemaal top vond ?  Dat je gewoon in en uit dat prachtige gebouw kon lopen. Net zoals het in ons Smallinger- landse gemeentehuis ook kan.  Binnen foto’s maken mocht daar echter niet. Dat werd Corrie door een suppoost vriendelijk maar wel heel duidelijk aan het verstand gebracht. Zo goed dat ze het nog altijd weet. Maar verder niets dan lof. Je kon gewoon op de trappen en in dat grote Capitool ronddwalen.
Daarom heb ik mij voor de TV wezenloos  geërgerd aan die honderden halve zolen die 7 januari dit prachtige gebouw bestormden, ramen insloegen, kantoren sloopten en grote schade aanrichtten. En, zo later bleek, 5 doden en tientallen gewonden veroorzaakten..

Hierbij vergeleken stelde oudejaarsavond dat ritje met een tot carbidkanon omgebouwde giertank door het centrum van Joure natuurlijk niet veel voor. Ik was van plan daarover wat te schrijven. Maar ja, je kunt die knal in Joure natuurlijk in de verste verte niet vergelijken met de gebeurtenissen in Washington,.zodat ik eigenlijk een beetje van mijn paadje af ben geraakt. Net zoals dat twaalftal jonge mannen, nota bene allemaal boven de 20 jaar, die de carbidtank in het centrum van Joure tot ontploffing brachten. Die waren ook goed van hun paadje af. Maar ja, wat wil je. Als je in dat gezellige friestalige dorp met zijn Ballonfeesten, zijn jaarlijkse Fryske Brulloft en Grutte Draverij op ‘e Nutsbaan aan het vernieuwde tropische zwembad de naam ‘SwimFun’ geeft, dan is toch eigenlijk het hele dorp al jaren van zijn paadje af. Alde Douwe Egberts soe syn holle skodde ha

Roel Oostra
r.oostra@chello.nl