PAKEPRAAT.Mathilde

Roel Oostra

Hommo Hof

Loch Ness

BEELDSCHOON

DE NAAKTEN NAAKT

PAKEPRAAT.Mathilde

Nee, ik was het niet van plan. Maar toch, de paar weken na de jaarlijkse Doden herdenking op 4 mei en de dag erna het bevrijdingsfeest, spookt het maar door mijn hoofd om een column te schrijven over iets wat mij zeer hoog zit. En dat is niet alleen wat het Joodse volk door de eeuwen heen is aan gedaan maar wat een dieptepunt beleefde met de door de Duitse Nazibeulen de tot in de puntjes georganiseerde Holocaust. Zo’n tachtig jaar geleden. Zes miljoen onschuldige mensen in een paar jaar tijd volgens plan vermoorden. Zoiets kun je je toch eigenlijk niet voorstellen.
Ja ja, zegt u misschien, nu wel, ja ja verschrikkelijk, maar het is  al zo lang geleden. Toch mag het in lengte van dagen niet vergeten worden en moet er jaarlijks rond de Meidagen extra aandacht aan worden besteedt.
Zo had de ‘ Leeuwarder’ op zaterdag 27 april in het hart van de Courant twee pagina’s aan dit onderwerp geweid. Prachtig van opmaak, diep triest van inhoud. Half rond een heel mooie foto van een gevelwand in oud Harlingen waren 17 zwarte blokken geplaatst waarin met witte letters straat en huisnummers waren gezet en in geel de namen van de bewoners en hoe het hun was vergaan nadat ze ‘op transport’ waren gesteld. Adressen, namen, wat ze deden, van deze 50 Joodse landgenoten in Harlingen. Tot in de puntjes ‘gründlich’ geadministreerd. Hartverscheurend als je de lijstjes leest, vaders, moeders, kinderen. De jongste uit de familie Hes was de kleine Mathilde Henriette Hes, 3 juni 1939 in Hengelo geboren en 2 november 1942 in Auschwitz vergast. Werd 3 jaar . . .Drie jaar !  Kunt u zich dat voorstellen.?
Daarom “wurd it bloed my sûpe” als ik berichten over opstekend anti-semitisme in de kranten lees en ik zou willen dat op alle scholen zo nu en dan het aangrijpende gedicht ‘Ben Ali Libi’ van Willem Wilmink wordt voorgelezen.

Op een lijst van artiesten, in de oorlog vermoord
staat een naam waarvan ik nog nooit had gehoord
dus keek ik er met verwondering naar :
Ben Ali Libi, Goochelaar.

Met een lach en een smoes en een goocheldoos
en een alibi  dat-ie zorgvuldig koos
scharrelde hij de kost bij elkaar:
Ben Ali Libi, de goochelaar.

Toen vonden de vrienden van de Weduwe Rost
dat Nederland nodig moest worden verlost
van het wereldwijd joods-bolsjewistisch gevaar.
Ze bedoelden natuurlijk die goochelaar.

Wie zo dikwijls een duif of een bloem had verstopt
kon zichzelf niet verstoppen toen er hard werd geklopt
Er stond al een overvalwagen klaar
voor Ben Ali Libi, de goochelaar.

En altijd als ik een schreeuwer zie
met een alternatief voor de democratie
denk ik : jouw paradijs, hoeveel ruimte is daar
voor Ben Ali Libi, de goochelaar.

Voor Ben Ali Libi, de kleine schlemiel,
hij ruste in vrede, God hebbe zijn ziel.

Roel Oostra