Pakepraat.Lesbos

Roel Oostra

PAKEPRAAT.plicht

PAKEPRAAT.dag 2020

Hommo Hof

MANNEN ZING MEE

Loch Ness

Pakepraat.Lesbos

Zat ik laatst gezellig de krant door te nemen en zag dat 22 juli de Europese Regeringsleiders een akkoord hebben bereikt over het herstelfonds en de meerjaren begroting. Herstelfonds 750 miljard Euro,  Nee, niet miljoen, maar miljard ! U kunt het misschien wel maar ik kan me zulke bedragen gewoon niet voorstellen. Ze staan in geen enkele verhouding tot mijn pensioen. Daar zat ik wat over te denken toen door de brievenbus een enveloppe op de mat viel. Van onze in Antwerpen wonende kleindochter Bloeme. Bijgevoegd had ze een schrijven van haar goede vriendin Roza Ooievaar die al ettelijke jaren als vrijwilliger op het Griekse eiland Lesbos werkt in één van de grote vluchtelingen kampen.
Het is toch heel apart dat op hetzelfde moment dat ik in de krant las hoe onze minister president met zijn Europese collega’s rollebolde over biljoenen €uro’s  een brief door de bus kwam die ging over honderden berooide vluchtelingen die door vrijwilligers opgevangen worden en in tentenkampen worden ondergebracht. Uiteraard kost dat geld waarvoor de ‘opvang organisaties’ zich de benen uit het lijf lopen om voldoende Euro’s in kas te krijgen want zonder eten, drinken en een warme deken gaat het niet.
Toen dacht ik, stel je nu eens voor dat die Europese top, waarbij trouwens een paar meelopen die geen verstand van geld hebben, besluit  die 17 biljoen Euro in bankbiljetten op een reuze grote tafel te stapelen zodat alle regeringsleiders zelf eens kunnen zien over hoeveel geld ze eigenlijk confereren. Ze kunnen er niet eens overheen kijken, zo’n berg ! En stel nu ook eens dat dan een pakketje van een ton van de stapel valt en onder de tafel rolt. Zou die honderdduizend gemist worden ? Denk het niet en wat zou dat dan mooi gebruikt kunnen wor . . . . . . .
Ja, ik weet het geachte lezer, zulke gedachten slaan nergens op maar ze ontstaan gewoon als ik onder meer in de brief van Roos lees :
Gister zijn er weer 2 bootjes in het Zuiden aangekomen, veel mensen uit Somalie, Congo en Syrie. Die gaan 1 week bij ons in quarantaine in een afgesloten gedeelte in Kara Tepe. We proberen ze te ondersteunen waar nodig voordat ze naar Moria (is geloof ik een dorp) gaan en in het systeem komen en geregistreerd worden. Vooral de moeders, zwangere vrouwen en baby’s geven we extra’s. Moria is nog steeds in lockdown, al maanden, wat je voelt in grimmigheid qua sfeer. Ze kunnen geen kant op, politie bij de toegangswegen. We hebben een nieuwe activiteit in de safezone opgezet. Daar zitten de jonge kindjes die reizen zonder ouders of familie. Dit zijn kinderen die Nederland niet wil opnemen
Kijk, ik kan mij voorstellen dat je met een ploegje vrijwilligers elke dag zo’n duizend mensen van eten, drinken, zeep enzovoort enzovoort  voorziet. Wat ik mij niet kan voorstellen is dat in die vluchtelingen stroom enige honderden kinderen zonder moeder, vader of andere familie in zo’n opvangkamp belanden. Kinderen die extra zorg nodig hebben.
Ik heb diep, diep respect voor al die jonge mensen die op vrijwillige basis proberen het leven in die vluchtelingenkampen enigszins leefbaar te maken en ik hoop dat de Europese hotemetoten als ze de berg van 17 biljoen Euro’s aanschouwen een beeld voor ogen krijgen van een alleengaand twaalfjarig meisje met haar tienjarig broertje aan haar ene en een tas met wat kleding aan de andere hand, dapper voortstappend in het vluchtelingenlegioen.
Lieve Roos, ik ken je niet, maar ik hou van je.

Roel Oostra
r.oostra@chello.nl