Pakepraat.Kerst

Roel Oostra

PAKEPRAAT.balie

PAKEPRAAT.trompetter

PAKEPRAAT.smartphone

Hommo Hof

MANNEN ZING MEE

Loch Ness

Pakepraat.Kerst

Het is vandaag 15 december, Sint Nicolaas zit al weer een weekje in zijn Spaanse residentie uit te rusten en kranten, tijdschriften , magazines en niet te vergeten onze nijvere middenstanders en web-winkels maken ons erop attent dat de Kerstdagen en Oud en Nieuw in aantocht zijn. En ondanks het feit dat vanwege de feestelijke dagen de middenstand met kortingen strooit en dat de schrijvende pers zich uitslooft om gedachten over ‘vrede op aarde en in mensen een welbehagen’ in ons op te roepen blijft een onbehagen mij plagen.
Dat is het internationale vluchtelingen probleem.
Het is al zolang een ‘hot itum’ dat het ‘hot’ er al lang af is. Zo nu en dan komen in één of andere reportage beelden voorbij en ‘it raast oan ‘e protters’  wat je dan ziet. Gezinnen die in schamele tenten moeten leven, sanitaire voorzieningen zijn meestal afwezig, weinig beschutting voor kou of hitte. Het internationale Rode Kruis verricht wonderen om duizenden ontheemden van voedsel en wat medicatie te voorzien maar kan gewoon niet overal zijn.
En wat denkt u van de kinderen die jaar na jaar bij wijze van spreken daar in het wild opgroeien. ?  Als, wat ik van harte hoop, de gezinnen in de toekomst weer min of meer normaal in een dorp komen te leven zullen de kleintjes, zo tot een jaar of vijf, zich wel normaal ontplooien. Maar hoe komt het met de jeugd van pakweg zes tot, laat ik zeggen, achttien jaar ?  Die, heel vaak zonder vader, zonder school, zonder opleiding hun jeugdjaren in een pover tentenkamp hebben doorgebracht ?
Als ik momenteel zie wat jeugd, die wel in een normale stad met alle mogelijke voorzieningen leeft, in een hoek van Den Haag uithaalt hou ik mijn hart vast.
Er zijn ook duizenden vluchtelingen in ons land terecht gekomen. Velen vluchtend om hun leven te redden. Ook velen die hier een beter bestaan willen opbouwen en wie begrijpt dat niet. Uiteraard zit er ook kaf tussen het koren.
Logisch dus dat onze overheid regels heeft ingesteld zodat iemand die hier niet past wordt uitgewezen. In theorie klopt één en ander. Er is echter een grote Maar. De procedure duurt te lang. Niet gewoon te lang maar veel en veel te lang.
Dan krijg je dat een gezin dat hier acht jaar is, al helemaal geworteld, nederlands sprekend, met kinderen die het voortreffelijk doen op school, op een ochtend om zeven uur door de politie van hun bed worden gelicht en naar het uitzet centrum worden gebracht.
Dan krijg je dat een klas van een middelbare school in actie komt om een klasgenoot te redden van uitzetting naar het nu Russische De Krim waar de familie vanwege levensgevaar was weggevlucht
Al dit soort zaken zorgen dat ik, ondanks de feestelijke Kersttijd, een soort onbehagen voel. Maar ik weet ook dat ik, oude man, er geen flikker aan kan doen.
Het enige is dat ik als altijd weer terechtkom bij de laatste regels van een Kerstliedje  dat ik 92 jaar geleden op de Doopsgezinde Zondagschool in Wolvega heb geleerd :
                               . . . dat wij op deez aarde held’re lichtjes zijn
U in Uw klein hoekje en ik in ’t mijn !                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

Roel Oostra