PAKEPRAAT.goede doelen

Roel Oostra

PAKEPRAAT.oud worden

PAKEPRAAT.klimaat

Hommo Hof

PAKEPRAAT.goede doelen

Onlangs kwamen vier bedelbrieven tegelijk door de bus. Nederlandse Brandwonden Stichting, Child-help, MS en Simavi. Alle vier met een hartroerende oproep om financiële steun. Eén zelfs met de notitie : Beste donateur, hartelijk dank voor uw recente gift. Mag ik ook deze keer op u rekenen bij deze Zomer-campagne.
En dan zit je daar met die brieven en je weet dat die organisaties geld nodig hebben maar je realiseert je meteen dat er, zo gaat het immers al jaren, nog vele soortgelijke verzoeken zullen binnenkomen. Van de Flying dokters, van de Nierstichting, van de Kinderdorpen, van de Maag Lever Darm Stichting, van Kinder Kanker en noem maar op,  noem maar op. En ook  Spaanse zwerfhonden, mishandelde ezels, in kooien opgesloten beren en Stichting Aap worden niet vergeten. Al die organisaties hebben geld nodig. Mensen zijn van goede wil, maar het bestaat niet dat de ‘gewone man’,  waar ik mijzelf bij reken, girobiljet na girobiljet  kan  invullen. Ik pieker daar wel eens over want, laat ons eerlijk zijn, wij zijn bevoorrecht te wonen in dit hoekje van de wereld en horen te doen wat we kunnen..
Toen kwam maandag 22 juli 2019 onze huisvriend de Leeuwarder Courant.
GOEDE DOELEN REKENEN OP MILJARDEN UIT ERFENISSEN was de kop van het artikel waar de krant mee opende. Erfenissen zijn een steeds belangrijkere bron van inkomsten voor goededoelenorganisaties. Komende jaren komen er miljarden euro’s beschikbaar, lees ik. Inkomsten uit nalatenschappen lopen ieder jaar op, lees ik. In 2015 kwam er 270 miljoen €uro binnen. In 2016 was het €uro 311 miljoen. Verwachting is dat dit bedrag jaarlijks met 3,8 procent blijft stijgen waarmee er in 2026 meer dan 450 miljoen €uro vrijvalt, lees ik. Dit hele artikel zou ik wel willen overnemen maar dat gaat natuurlijk niet. Als u eens krap zit weet u in ieder geval dat er een buffer is . . .
En toen zag ik een paar avonden geleden op ons kleurenkastje dat een aantal TV coryfeeën een zakcentje bij verdienden door prijzen van één onzer nationale loterijen uit te reiken. Bedragen van € 10.000, 100.000 en zelfs één miljoen. De prijswinnaars dolgelukkig, sommigen tot tranen geroerd. Want de kans om in de prijzen te vallen is zeer, zeer klein. Dat weet ik uit eigen ervaring.
De gedachte kwam bij mij op dat het niet gek zou zijn om bij de overhandiging van de cheque de prijswinnaar te vragen één tiende procent af te staan voor een goed doel. Want wie zo blij is zal dan toch geen nee zeggen. En wat is één tiende procent nou .
De winnaar merkt het amper maar het betreffende goede doel steekt de vlag uit.
En stel dat Rutte en consorten er dan een wetje van maken, mijmerde ik.
Maar geachte lezer, het zal wel bij een gedachte blijven zodat u en ik zo nu en dan een betalings opdrachtje zullen moeten uitschrijven.

Roel Oostra