Pakepraat. barre tijden

Roel Oostra

Pakepraat.raad

PAKEPRAAT.sterretje

PAKEPRAAT.appe

Hommo Hof

MANNEN ZING MEE

Loch Ness

Pakepraat. barre tijden

‘We belibje barre tiden’ zei Ruurd die even tevoren een pakje aan de knop van onze voordeur had gehangen, toen aangebeld en nu, op gepaste afstand, controleerde of ik het er netjes afhaalde. ‘Mar ja, we sitte der yn  dat we moatte mar wat trochsette, oant in oare kear, goeie’ stapte in zijn auto en reed de straat uit.
Barre tijden, ja dat mag je wel zeggen. Een zeer besmettelijke virus met de lieve meisjesnaam Corona dat de hele wereld in haar greep heeft, overvolle ziekenhuizen, sterfgevallen. Scholen gesloten, horeca bedrijven dicht, zo ook theaters en bioscopen, geen festivals, mondjesmaat de straat op maar beter is binnenblijven, enzovoort, enzovoort.   De televisie werkt nog, men kan beperkt boodschappen doen, maar het  maatschappelijke leven ligt eigenlijk  helemaal stil .
Toen dacht ik plotseling aan 75 jaar geleden. De laatste weken voor de capitulatie van nazie Duitsland. Binnenkort zal daar zeker op bescheiden schaal aandacht aan worden geschonken. Toen waren het ook barre tijden .en ik weet best dat je toen en nu eigenlijk niet kunt vergelijken. Toch zijn er overeenkomsten.
De laatste maanden van de oorlog mochten we vanaf 8 uur ’s avonds tot 7 uur ’s morgens de straat ook niet op. ’Sperzeit’  Wie het wel deed en gesnapt werd kon van de bezetters geen liefdevolle begrijpende behandeling  verwachten. Ook toen kwamen er klaagzangen van veel winkeliers. Niet omdat ze moesten sluiten maar omdat er niets meer te verkopen was. We leefden toen op distributie zegels. Zegels voor levensbehoeften maar ook voor bijvoorbeeld textiel. Toen Corrie in de herfst van 1947, dat was dus een goed jaar na de bevrijding, besloot haar zorgen met mij te delen kregen we voor de uitzet  coupons voor 1 matras, 2 dekens, 11 m2 stof voor overgordijnen, 10 m2 vitrage, 35 serviespunten, 50 textielpunten en 1 vloerkleed. Daar moesten we het mee doen. En ik zie in mijn aantekeningen van toen dat brood, boter, melk, vlees, eieren enzovoort allemaal nog ‘op de bon’ waren . De barre tijden waren echter voorbij. Wij waren vrij !  En blij met alles.
De maanden vóór de bevrijding waren echter bar en boos en zijn niet voor niets als ‘hongerwinter’ de geschiedenis boeken ingegaan. Strenge vorst en heel weinig brandstof. Wij in het noorden hebben, in tegenstelling met bijvoorbeeld Zuid- en Noordholland, niet echt honger geleden. Toen ook de mannen tot 65 jaar door de bezetter werden opgeroepen om in Drente  Anti Tank Sleuven te graven raakte mijn schoonvader, zijnde banketbakker, via ‘de gemeente’ daarvan vrij omdat ze een baas van de gaarkeuken nodig hadden. In de melkfabriek aan het Moleneind zwaaide hij de pollepel om met zijn mensen stamppot wortelen of stamppot koolraap of stamppot met wat-maar-te-krijgen was te koken. Veel mensen kwamen dan met een pan om een portie op te halen, Maar barre tijden waren het wel.

Als ik dit stukje overlees moet ik helaas concluderen dat van mijn plan om Nu en Toen te vergelijken niet veel terecht is gekomen. Dus vroeg ik aan mijzelf : op delete-toets drukken en opnieuw beginnen  of in deze staat naar de redactie sturen.
Na ernstig nadenken besluit ik tot het laatste want ook voor een stukje schrijver zijn het,. net zo Ruurd zegt, barre tijden.

Roel Oostra