Pakepraat.2021.Amerigo

Roel Oostra

Hommo Hof

MANNEN ZING MEE

Loch Ness

Pakepraat.2021.Amerigo

Zit ik eergisteravond voor de TV naar een spannende Krimi te kijken gaat de klopper van de voordeur. ’t Was een uur of tien en dan denk je wie zou daar nu nog zijn, dus ik op sloffen naar de voordeur om open te doen. De mond viel mij open . . . . daar stond een paard op de stoep ! ! !

Een wit paard in een versleten regenjas en een verschoten hoed op zijn kop !

‘Goeienavond’ zei het paard en nam zijn hoed af ‘je ziet het zeker wel hè ?’ ‘Nou eh nee’ antwoordde ik verbouwereerd. ‘Nee ? Man, ik ben Amerigo ! Het echte paard van Sinterklaas, ik kom hier al jaren over de vloer, eh over het dak ! Ik wou je wat vragen. Kom ik een beetje gelegen ?’ ‘Nee’ zei ik denkend aan mijn Krimi, ‘het past mij echt niet, het beste dan maar’ en zou de deur dicht doen. Maar dat slaagde niet want Amerigo had er al een poot tussen gezet. ‘Doe nou niet zo flauw’ klonk het en hij denderde langs mij heen, liep door de hal de kamer in en plofte op de bank neer.

‘Wat wil je dan’ riep ik vertwijfeld. ‘Ik wil dat je een protestbrief schrijft naar Dieuwertje Blok, die van het Sinterklaas Journaal. Al jaren schrijf je om deze tijd stukjes over het Sinterklaasgebeuren en jij bent voor mij de man om de mensen van dat journaal eens precies te vertellen hoe onrechtvaardig ik mij behandeld voel.’ ‘Wat is er dan helemaal aan de hand ?’ ‘Nou, dat kun je toch wel begrijpen ! Jarenlang heb ik Sinterklaas mogen dienen, heb hem overal rondgereden, nooit klachten gehad en een paar jaar geleden hebben ze mij met AOW gestuurd en daar ben ik het niet mee eens.’ En zijn onderlip begon te trillen. ‘Ze hebben een jongere kracht in dienst genomen die nergens van weet en die ze, hoe bedenken ze het, Ozosnel noemen.’ ‘Wat zei Sinterklaas er dan zelf van, daar zul je het toch wel met hem over gehad hebben’ ‘Nou dat hij altijd graag op mijn rug had gezeten maar dat er voor alles een tijd van komen en van gaan was en dat mijn tijd van gaan nu gekomen was. Dat zei hij toen tegen mij.’ Dikke tranen drupten uit zijn grote paardenogen en hij begon te huilen. Ik moet eerlijk zeggen dat het mij aan mijn hart ging zodat ook ik wat moest slikken. ‘Wat heb ik ’s nachts vaak met Sinterklaas in het donker over de daken gereden’ snotterde Amerigo ‘ook toen er bijna geen schoorsteen meer was en je je poten bijna brak over die vermaledijde zonnepanelen die ze overal hebben vastgeschroefd. Nooit hebben ze me horen klagen’ en hij begon harder te huilen.

Het brak mijn hart dat grote beest zo in tranen te zien zodat ik ook begon te huilen. We huilden allebeide. Wat een verdriet, zaten we samen op een krakende bank te huilen. De tranen spatten op de vloer.

Dat kon natuurlijk zo niet doorgaan zodat we tegen elkaar zeiden dat we flink moesten zijn en de toestand onder ogen moesten zien. Ik haalde een dweil uit de bijkeuken om de tranen te drogen en Amerigo zei nog nasnikkend tegen mij dat hij op mij rekende en ik zei dat hij daarop kon vertrouwen. Toen zette hij zijn hoed op en gaf me met zijn voorpoot een welgemeende kameraadschappelijke klap op mijn schouder. Dat kwam nogal aan zodat ik wat in elkaar dook en toen ik weer opveerde en opkeek zag ik dat hij al bij de voordeur was en naar buiten stapte. ‘Nou dat was gezellig ouwe jonge’riep hij ‘ik ben helemaal opgeknapt’ en toen hij de straat opliep hoorde ik nog: ‘En die Dieuwertje hoef je ook niet meer te schrijven. Dat ze mij ontslagen en een jongere hebben genomen is jammer maar een gelopen koers, zoals de Hoofdpiet indertijd zei. En ik wens die Ozosnel succes al zal ik er geen traan om laten als hij een poot breekt over zo’n zonnepaneel. . . . Hoi, kom es langs als je tijd hebt.’ En hij verdween in het donker.

Tja, zo gaan die dingen. Amerigo is verdwenen net als de Zak van Sinterklaas. U weet nog wel, die Zak waar stoute kindertjes in werden meegenomen naar Spanje om tot pepernoten vermalen te worden.  Is trouwens nooit echt gebeurd.  Wist u dat?

 

Roel Oostra r.oostra@chello.nl