PAKEPRAAT.Nest

Roel Oostra

Hommo Hof

MANNEN ZING MEE

Loch Ness

PAKEPRAAT.Nest

Dit kleine drama speelde zich af in de laatste weken van Maart in de boom die vlak tegenover ons huis in het groene middenstuk van de Gauke Boelensstraat staat.
Ik zit in onze woning graag voor het raam een krantje te lezen, kopje koffie te drinken of gewoon wat te kijken naar mensen die met hun hondje wandelen of wat er op het zebrapad gebeurt. Oftewel een beetje lummelen.
Zie ik op een dag dat het ekster echtpaar Simen en Bontsje Sturtstra hoog in die boom een nest aan het bouwen zijn. Het fundament was al gelegd en Bontsje was druk aan het modelleren terwijl Simen ijverig af en aan vloog met gesprokkelde takjes. Zij-die-mijn-Zorgen-deelt keek het ook aan en zei; ‘Se ha gelyk, ik tink dat se besykje út de buurt fan dy kraaien te kommen’.
Voor uw informatie ’die kraaien’ zijn het echtpaar Klaas en Klaske van der Ka. Al vele jaren scharrelen ze, evenals de Sturtstra’s in onze achtertuin rond om het voedsel dat mijn vrouw met milde hand voor de koolmeesjes, roodborstjes en meer van dat grut strooit, op te pikken. U begrijpt het al, Zij-die-mijn-Zorgen deelt vindt zowel de Sturtstra’s als wel het van der Ka paar ‘rotfûgels’ Maar ik vind het mooie beesten. De echtparen mogen elkaar trouwens niet. Als ze elkaar tegenkomen is er ruzie en de Sturtstra’s delven altijd het onderspit.
Maar om op het nest terug te komen. De tweede dag begint het al op een echt nest te lijken. De derde dag zijn de Sturtstra’s weer druk aan het werk als Klaas van der Ka opduikt. Hij kijkt het even aan en als zijn Klaske ook langskomt verjagen ze samen de Sturtstra’s. Die zitten even later zeer geagiteerd in een boom aan de andere kant van de straat. Terwijl Klaas het nest begint te slopen, ten minste zo lijkt het, zit Klaske een paar takken lager naar de Sturtstra’s te kijken. En ik heb het niet gezien maar ik denk dat ze een paar keer de tong heeft uitgestoken. Dan vliegen de eksters weg en even later de kraaien ook. Als ik ’s morgens van de vierde dag naar boven kijk zijn de Sturtstra’s weer druk aan het werk. Simen sleept takjes aan en het nest lijkt weer hersteld. Ook het dak zit erop. Maar ’s middags om een uur of vijf als ik met een kopje koffie mijn stoel opzoek en naar boven kijk zie ik de heer en mevrouw van der Ka aankomen. Met luid misbaar verjagen ze de Sturtstra’s, die ik even later gelaten naast elkaar op een tak van hun eigen boom zie zitten. Klaas gaat demonstratief in het nest liggen en grijnst naar het ekster paar. Klaske zit een paar takken hoger en steekt, nu heb ik het gezien, de tong weer eens uit. Klaas blijft een kwartiertje in het nest, klimt eruit en gaat naast zijn vrouw zitten. De echtparen blijven elkaar aankijken en na een poosje vliegen de Sturtstra’s vloekend, tenminste dat denk ik, weg. Even later verdwijnen met triomfantelijke vleugelslag ook de van der Ka’s.
Sindsdien is het nest verlaten. Er zit nog wel eens een ekster of kraai in de boom maar het nest schijnt hen geen moer meer te interesseren. Maar ja, met een paar maanden zitten de bomen weer vol blad en zie je geen nest meer. Misschien kan het dan nog eens als liefdesnestje dienen.

Roel Oostra

  1. Toen mijn vrouw dit Pakepraatje las zei Zij :’ Ís it net wat berne eftich om dy fûgels nammen te jaan, it binne doch gewoan mar kraaien en eksters . .’
    Zei ik :’It binne krekt minsken, tink dêr mar ris oer nei . . .’