Kerst, om te vieren

Roel Oostra

Hommo Hof

MANNEN ZING MEE

Loch Ness

Kerst, om te vieren

Koos was een technisch vakman, o.a. op school; hij legde daar het verband tussen theorie en praktijk. Hij mocht de leerlingen laten zien hoe iets in de praktijk werkt wat mensen bedenken op papier. Is daar lang mee bezig geweest, tot dat langzamerhand de vraag zich voor deed van: is dat nu alles ?

Dingen bedenken en toepassen, wie zijn de mensen die dat doen ? In 1995 ging hij theologie studeren, vanuit belangstelling, maar zeker ook vanuit zijn interesse voor de mens. In 2000 werd het menens, hij ging aan de slag: Koos Dijkshoorn, nu pastor, ging preken, bezoeken afleggen, begeleiden, praten en luisteren. Praten met de oren van Koos, en reageren met antwoorden van Koos. Geen preken als een exegese, niet alleen uitleg van wat er staat, maar ingaan op de dingen van alledag en hoe je daar mee om kunt gaan. Empathie, dat is wat hij de leden van zijn gemeente te bieden heeft. Het gezin woont in Nij Beets, waar Frederik van Eeden ook al had ontdekt dat theorie en praktijk niet altijd naadloos in elkaar over lopen. Een jaar geleden ging hij met emeritaat, zijn vrouw werkt, kinderen en kleinkinderen onderweg, en daar zat Koos. Je leest wat, doet eens wat, maar is dat het nu ? Nee! Want inmiddels de draad weer oppakkend legt hij nu weer veel bezoeken af, en begeleid hij mensen op hun laatste reis. En nee, hij zegt niet: dat is Gods wil. Maar het geeft hem een diepe voldoening, door die ander warmte te bieden, en een veilig gevoel te geven, zo’n gevoel van: het is goed zo, ik ben nu in goede handen. Godsdienst, wat is dat ? Het idee dat er geen volk is op aarde of er is wel een religie, godsdiensten die gepaard gaan met rituelen, regels, houvast. Hoe gaat dat daar, in al die uithoeken van de wereld ? Wat beleeft men. Wie gelooft heeft houvast, wie niet gelooft heeft iets om over na te denken. Om daar wat wegwijs in te worden, gaat hij met een vriend eens per twee jaar een reis maken naar onverschillig welk oord op aarde, om te zien hoe men daar leeft en gelooft. Het heeft prachtige fotoboeken opgeleverd, die Koos met veel nostalgie laat zien. Als iedereen een gen heeft voor religie, hoe wordt dat dan manifest in de praktijk ? Theorie versus praktijk, Koos Dijkshoorn heeft er ervaring mee. Weet iedereen de zeggingskracht van de rituelen die in zijn of haar wereld gebruikelijk zijn? De behoefte aan vaste gewoonten, riten, is evident, maar hoe zit dat zo’n duizend kilometer verderop ?

Kerst, daar heb je het al. In de eerste wereldoorlog vierden Duitse soldaten in de loopgraven kerst met hun geallieerde vijanden, om de volgende dag weer op elkaar te schieten. Hier, in huiselijke kring, is het een viering, een beleving, een sfeer van warmte waar vrede op aarde een belangrijke rol in speelt. De kaarsen en de kerstboom branden als symbolen van het licht. In veel gezinnen blijken thuis en in andere samenkomsten de gewoonten en de vieringen rond kerst nog gehandhaafd. Het gaat dan ook niet alleen om de geboorte van ‘het kind’, maar aldus Koos: het gaat juist om jou!

 

Posted in